…
We zaten aan de bar, ik luisterde zijn verhalen aan. Graaiend in een bakje vol schaamluizen en andere zooi van onze pinda etende voorgangers. We staarden een beetje voor ons uit, luisterend naar pratend. We kenden het wel. We hebben momenten zonder geluid, we hadden momenten dat we elkaar niet hoorden. Er was nooit sprake van stilte, tussen hem en ik.
Auke was mijn oudste en beste vriend. Hij wist álles van mij en begreep geen zák van mij, hij had me gewoon nog nooit los gelaten. Ik kan natuurlijk mijn vriendschap met Auke gaan beschrijven, waarom ik die gast zo waardeer, hoe we elkaar ontmoet hebben en dat soort gejammer. Maar dat doe ik niet. Ik zou het ook niet kunnen, dat gevoelige gedoe. Wat je wel moet weten is dat Auke aan een stuk door praat zonder iets te vertellen – realiserend dat ik 29 van die 41 keer niet luister – maar daar word de jongen gelukkig van. Praten, lullen, zeuren en zeiken over voedsel en seks.
Toen was de avond. De avond dat ik voor het eerst aan haar dacht. Dat meisje, ik hoorde haar. Ik voelde een connectie, ik leefde waarin zij vocht. Ze kroop naast me op de bar, streek mijn haar achter mijn zweterige oor. Ik hoorde Auke lachen om zichzelf – wie anders? – terwijl het meisje mijn sigaret pakte, een hijs nam en lenig van de bar afsprong. Ik zag haar zoekend naar een antwoord. Haar vraag was luid en duidelijk, maar ik verstond het niet. Ik wilde het begrijpen, dat terug kruipen naar een begin. Je wordt er niet wijzer van. Ik kauwde op een pinda die zowat in mijn kies verdween, en hoorde Auke naast me, druk bezig met handgebaren en bier en bier wat eindigde op zijn gebarende handen.
Om me heen kijkend zag ik hoe iedereen zich schuilhield, hier in een klei bruin kroegje waarin het enige licht scheen te komen van halfnaakte worstelende mannen op een beeldscherm boven de bar. Uitgemergelde kaarsen op de bar. Er zwommen oude peuken in het kaarsvet, ik probeerde ze te ontwijken toen ik mijn sigaret aanstak in de kaars. Iedereen keek naar mij. Iedereen was het met mij eens, ze wisten het alleen niet.
…

24 February 2009 at 20:56
maak een vervolg